اینگونه به آوار غم عادت ندهیدم

زین بیش به این وسع کم عادت ندهیدم

تو پنجره بودی و منم پنجره بودم

ای کاش که می شد به هم عادت ندهیدم

ای واژه ی غم، واژه ی درد،واژه ی آوار

با غربت شعر و قلم عادت ندهیدم

دیوار دلم کاهگل و سست و ضعیف است

چون زلزله من را به بم عادت ندهیدم

در فکر تو افتادم و می میرم  و ای کاش

اینقدر به این شیوه ام عادت ندهیدم

می پرسمت ای عشق چه بودست گناهم

شاید به غمت دم به دم عادت ندهیدم

تا دلی چون نی، نوایی می کند

عاشقان را کربلایی می کند

می زند در پرده راه عاشقی

نی به سوزش نینوایی می کند

بانگِ هل من ناصرت، دلداده را

کم کمک دارد هوایی می کند

ای عجب از آفتاب نینوا

باز دارد روشنایی می کند؟

سال ها شد رود پرآب فرات

آبرویش را گدایی می کند

آه از خاک غریب کربلا

با غریبان آشنایی می کند

رونق آزادگی از نام تو

با تو آزادی صفایی می کند

زیر بار ظلم هر کس می رود

از تو احساس جدایی می کند

آبروی آدمیزاد " ای حسین"

عشق با نامت خدایی می کند

مست می شوم

گیج می شوم

منگ می شوم

هر جمعه را به یاد تو دلتنگ می شوم

امروز هایم را در هوای فردا هایت

به انتظار نشستم

در این انتظار

امروز هایم را گریستم

فردا هایم را شکستم

بین چشم ها و دست های من با دنیا

اما

از کدامین روزن

از کدامین شکاف آمدی ای عشق

که به جز قلب من هیچ دیواری فرو نریخت....