كجا رفتين غزل هايم

                 دلم تنگ هوا تونه

نگاه خسته زارم    

                    يه عمره چشم به راتونه

چرا پيشم نمي مونين    

            چرا واسم نمي خونين

چرا چشمون خستم رو      

        به سيل گريه مي نشونين

هواي گريه كردم باز    

              بيائيد اي غزل هايم

به فريادم رسيد امروز

                كه من تنهای تنهايم

چي ميخواي برات بگم

اين دم آخر كه نري

دوست داري قسم بدم

دل من و هم ببري

نمي خوام جا بمونم

بي تو تنها بمونم

من و با خودت ببر

نذار اينجا بمونم

تو خودت خوب مي دوني

بي تو. باروني مي شم

اگر كه پيشم نموني

من يه زندوني مي شم

يه قلم بر مي دارم

با دوتا چشم خيسم

بگو هر چي كه مي خواي

دوست داري چي بنويسم

بنويسم دوست دارم

بنويسم پيشم بمون

هرچي دوست داري بگو

ديكته رو برام بخون

نمي خوام جا بمونم

بي تو تنها بمونم

من و با خودت ببر

نذار اينجا بمونم

بيا پنجره رو واكن

ديگه جاي غم اينجا نيست

تو كه باشي عزيز دل

ديگه هيچ كسي تنها نيست

تو اين باغچه نباشي تو

گلي واسه تماشا نيست

بيا امروز بگيم از عشق

شايد فرصتي فردا نيست

منم با تو كنار هم

بيدارم،اينكه رويا نيست

ببين پيش تو دل گيره

نگو تو چهره پيدا نيست

بهت مي گم دوست دارم

راهي براي حاشا نيست

بيا پنجره رو واكن

ديگه جاي غم اينجا نيست

سخته برام كه بعد تو

با غصه همخونه بشم

سخته برام كه بعد تو

عاشق و ديوونه بشم

سخته برام كه بعد تو

بشينم و غزل بگم

تلخه برام با كام تلخ

تو شعرم از عسل بگم

سخته برام كه بعد تو

تو كوچه ها قدم زنون

دوباره لبخند بزنم

به بچه هاي كوچمون

سخته برام كه بعد تو

سراغ تنهايي نرم

سخته برام كه بعد تو

با ياد تو جايي نرم

تلخه برام كه بغضمو

ببندمش تو حنجره

تلخه برام نبينمت

دوباره پشت پنجره

با همين چشماي خيسم

واژه واژه مي نويسم

غزلي نمونده باقي

واسه ي دل شكستم

چي مي شد جوون نبودم

دل به هيچي نمي بستم

حالا با دلم مي خونم

 غزل خدانگهدار

اما باز ته نگاهم
 باقيه اميد ديدار

از خزون ساده گذر كرد

ولي چه خيال خامي

غم اومد دل و خبر كرد

مونده بودم مات و حيرون

چشم به راهت توي جاده

توگذشتي مثل رويا

ولي من...پاي پياده

به اميد روز بارون

هنوزم يه بي قرارم

پشت اين پنجره هر روز

لحظه هارو مي شمارم

مثل يه برگ خزونم

زير پاي سرد مردم

ميشه خرد همه وجودم

زير بار درد مردم

وقتي كه تو بودي اينجا

تو غروب تنگ پائيز

من بودم با توورويا

تو خيال با نفس تو

تا به آسمون مي رفتم

تا ته ستاره ها و

تا به كهكشون مي رفتم

چشاتو نگيري ازمن

به خدا دلم مي گيره

مثل برگاي خزوني

مي افته زمين مي ميره

منم و شب و خيالت

كه گرفته خواب و از من

مي خواستي برات بميرم

بگير اين جواب و از من

من دارم برات مي ميرم

من دارم برات مي ميرم

من دارم برات مي ميرم

به شما که مهربونین

به شما که با محبت

کنار دلم می مونین

من یه عمره که غریبم

توی این شهر پر ازغم

اما با یاد شماست که

همیشه غمم میشه کم

می دونم که شعر نمی گم

فکر کنم یه سالی میشه

شما خیلی خوب میدونین

که شاعر چه حالی میشه

رسیدم دوباره از راه

من با یه سلام دوباره

قلمم روی ورق هاست

داره باز غزل می باره

کم میاره شب یلدا

گم میشن تو شب موهات

واژه هایی مثل فردا

وای چقدر دلم میگیره

از صدای غم ناودوون

ای که رفتی زیر بارون

کاشکی مونده بودی اینجا

دیگه هیچکسی نمونده

همه واسه من غریبن

وقتی تو پیشم نباشی

هر غریبه میشه آشنا

دل آیینه شکسته

انگاری گلوم گرفته

اشک چشمامو ببینی

دیگه سیل نیست شده دریا